رسولخدا ( ص ) نشسته بود كه انحضرت فرمود : همانا نماز هيچ كسى از شما تمام نمىشود تا كه درست وضوء گيريد بشويد رو و دستهاى خود را و مسح كند سر و دو پا را تا كعبين . يكى از دانشمندان اهل سنت كه بر سنن ابن ماجه تعليقه‌اى به اردو نوشته ميگويد طبرانى از عباد بن تميم از پدرش نقل مىكند كه او رسولخدا ( صلى الله عليه و آله ) را ديد كه وضوء گرفت و پاهاى خود را مسح كرد . او ميگويد كه على و ابن عباس و انس بمسح قايل بودند بعد برگشتند ( برگشت آنان از وجوب مسح محل نظر است ) و از حسن بصرى و محمد بن جرير طبرى نقل مىكند كه قايل به تخيير بين مسح و شستن بوده‌اند و بعضيها گفته‌اند وجوب مسح نسخ شده است ! ! ! ! و از بعضى از ظاهريه نقل كرده كه بوجوب مسح و غسل هر دو قايل شده‌اند . دو حديث ديگر بخارى در صحيح خود از عبد الله بن عمر و نقل مىكند رسولخدا ( صلى الله عليه و سلم ) در يك سفرى از ما جدا شد وقتى به او رسيديم و نماز عصر ما رسيده بود و ما وضوء ميگرفتيم و پاهاى خود را مسح ميگرديم انحضرت بصداى بلند فرمود ويل للاعقاب من النار ( كتاب العلم شماره 60 و 96 ) و مسلم نيز انرا در ص 131 ج 3 صحيح خود نقل كرده است . از اين حديث معلوم مىشود مسح در بين صاحبه ( رض ) شايع بوده و انان به اساس آيه مباركه قرآن و سنت رسول الله ( ص ) مسح ميكرده‌اند و اما جمله : ويل للاعقاب من النار ( و اى از پاشنه‌ها از آتش ) به معناى نهى از مسح نيست